Αναζήτηση

Ένας κήπος για τη Συρία

Αποστολή σπόρων ελπίδας στη Συρία, Αύγουστος 2014.

Δημοσίευση από: Παναγιώτης Σαϊνατούδης στις: .

Το παρακάτω ταξίδι, 13-21 Αυγούστου 2014 στο Λίβανο, έγινε μέσω του Πελίτι (Ελλάδα), με τη βοήθεια της Αυστριακής οργάνωσης Arche Noah(Κιβωτός του Νώε), οργάνωση για τη διατήρηση των παραδοσιακών σπόρων, της ViaCampesina” (παγκόσμια οργάνωση μικρών αγροτών, που μεταξύ άλλων οργανώνει τους Τούρκους αγρότες σε συνδικάτα) και με τη συνεργασία του δικτύου “15thGarden” (15ος Κήπος), ενός δικτύου αγροτών που δραστηριοποιείται για την διάδοση της αστικής και παραδοσιακής καλλιέργειας της τροφής με στόχο τη διατροφική αυτάρκεια των δοκιμαζόμενων από τον πόλεμο Συρίων και Παλαιστινίων πολιτών και προσφύγων. Ο στόχος του ταξιδιού ήταν να μεταφερθεί γνώση, τεχνογνωσία σχετικά με την καλλιέργεια και παραδοσιακούς σπόρους.

Ξεκινήσαμε με ένα τριήμερο σεμινάριο-συνάντηση του δικτύου 15thGarden (14-17 Αυγούστου 2014), σε μία περιοχή που απείχε μιάμιση ώρα από τη Βηρυτό, πρωτεύουσα του Λιβάνου. Η Μέση Ανατολή τον Αύγουστο έχει πολλή ζέστη και υγρασία. Η Βηρυτός και τα περίχωρά της ήταν στρατοκρατούμενα, με πολλά κτίρια μισο-ερειπωμένα από πρότερους πολέμους και βομβαρδισμούς. Ποτέ δεν ήσουν σίγουρος εάν θα καταφέρεις να φτάσεις από το ένα στο άλλο μέρος γιατί γίνονταν εκρήξεις και είχε στρατιωτικά και αστυνομικά μπλόκα παντού. Το σεμινάριο είχε σαν θέμα την καλλιέργεια, τη σποροφύλαξη, και την κομποστοποίηση. Απευθυνόταν σε αγρότες-κηπουρούς ασχέτως θρησκείας ή παράταξης, και των δύο φύλων (η Via Campesina βάζει πάντα σαν όρο να συμμετέχουν άντρες και γυναίκες 50-50). Αυτοί που το παρακολούθησαν ήταν Σύριοι και Παλαιστίνιοι που ζουν και καλλιεργούν σε στρατόπεδα προσφύγων (προσφυγικούς καταυλισμούς) μέσα στο Λίβανο. Υπάρχουν 19 στρατόπεδα/καταυλισμοί προσφύγων μέσα στο Λίβανο. Όλοι (20 άτομα) πλην του γράφοντος και ενός 15χρονου αγοριού, είχαν υποστεί φυλακίσεις και βασανιστήρια, και οι περισσότεροι βρίσκονταν εκεί με κίνδυνο της ζωής τους. Στο σεμινάριο συμμετείχαν άνθρωποι που πρωτοστάτησαν στους αγώνες για την επιβίωση την αντίσταση και την αξιοπρέπεια, και η πρώτη γυναίκα που φυλακίστηκε στη Συρία με τον τωρινό εμφύλιο. Δύο από τους συμμετέχοντες είχαν περάσει τα σύνορα Συρίας-Λιβάνου για πρώτη φορά, για να παρακολουθήσουν αυτό το σεμινάριο. Μία γυναίκα που αναμενόταν δεν κατάφερε να περάσει τα σύνορα της Συρίας, και είναι αγνοούμενη.

Οι ιστορίες που μοιράστηκαν οι άνθρωποι αυτοί ήταν συγκλονιστικές. Στη Συρία μη μπορώντας να πάνε στα χωράφια να καλλιεργήσουν την τροφή τους (επειδή δέχονται επιθέσεις από ελεύθερους σκοπευτές, και λίγοι γυρνούν στο σπίτι από το χωράφι) καλλιεργούν μέσα και επάνω σε ήδη βομβαρδισμένα κτίρια, με το σκεπτικό ότι αυτά είναι τα πλέον ασφαλή γιατί δεν πρόκειται να ξαναβομβαρδιστούν. Οι περισσότεροι είναι καλλιεργητές από ανάγκη – πρώην αστοί, που μέχρι τώρα δεν είχαν καμία επαφή με τη γη, και τώρα καλούνται να καλλιεργήσουν την τροφή τους για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Ο 15χρονος νεαρός που συμμετείχε, διηγήθηκε το πώς επί εβδομάδες κουβαλούσε χώμα μέσα σε ένα κουβαδάκι για να φτιάξει ένα παρτέρι στο μπαλκόνι τους, προκειμένου να μη βγαίνει η μητέρα του στα χωράφια και κινδυνέψει η ζωή της. Oι άνθρωποι φυλακίζονται και θανατώνονται με πολύ συνοπτικές διαδικασίες, υπάρχουν ελεύθεροι σκοπευτές παντού, καμένα χωριά, και καμένοι ελαιώνες. Πρόκειται για έναν λαό ανοιχτόκαρδο, καλόπιστο και αγαθό. Οι άνθρωποι αυτοί αντιστέκονται ζώντας.

Μετά το σεμινάριο, πήγαμε σε έναν αυτοδιαχειριζόμενο καταυλισμό προσφύγων 15χλμ μακριά από τα σύνορα με τη Συρία. Μέσα εκεί υπάρχει σχολείο, ιατρείο και νοσοκομείο. Φιλοξενήθηκα σε ένα σπίτι μίας κάπως ευκατάστατης οικογένειας Συρίων λίγο έξω από τον καταυλισμό, που υποστήριζαν και βοηθούσαν τους ανθρώπους του καταυλισμού. Πήγαμε σπόρους, κοπριά και εργαλεία στους ανθρώπους του καταυλισμού, κάναμε σπορεία, και φτιάξαμε έναν μικρό λαχανόκηπο με τα παιδιά. Οι άνθρωποι έπαιρναν τους σπόρους με δάκρυα στα μάτια, και τους κρατούσαν με ευλάβεια. Η τροφή εκεί είναι λιγοστή, και μας έλεγαν ότι οι άνθρωποι τρώνε όλα τα χόρτα του δρόμου προκειμένου να επιβιώσουν. Οι γυναίκες (κυρίως) κάλυπταν τα πρόσωπά τους όταν έβγαιναν από εκεί, με το ίδιο σκεπτικό που το κάνουν και οι Ζαπατίστας στο Μεξικό (για να μην αναγνωρίζονται από τις αρχές). Το βράδυ έπαιζαν μουσική: δυνατά, εμψυχωτικά, αντιστασιακά τραγούδια!

Ευχαριστώ τις οργανώσεις που στήριξαν το ταξίδι αυτό, και ειδικά το Πελίτι για την ίδια την ευκαιρία του ταξιδιού.

Σημείωση του Πελίτι. Το όνομα του αρθρογράφου δεν το δημοσιεύουμε για λόγους ασφάλειας. Το Πελίτι συνεχίζει να στέλνει σπόρους μικρού βιολογικού κύκλου στη Συρία και στην Παλαιστίνη.

Ηλεκτρονική ενημέρωση

Εγγραφή

Πατώντας ΟΚ θα εγγραφείτε αυτόματα στην κεντρική ενημέρωση. Εάν θέλετε να έχετε και τοπική ενημέρωση, επιλέξτε πιο κάτω. (τμηματικά θα δημιουργήσουμε και άλλες τοπικές λίστες)
Ευχαριστούμε για το ενδιαφέρον! Σύντομα θα λάβετε ένα μήνυμα επιβεβαίωσης. Οποιαδήποτε στιγμή το θελήσετε μπορείτε να σταματήσετε να παίρνετε ενημερώσεις από το Πελίτι.

Η "Κοινότητα Πελίτι" στο

f

Το κανάλι του Πελίτι στο

YouTube